|
|
Fascisme
en Antiglobalisme
door Martin de
Vlieghere, 2004.
"Het andersglobalisme is de onwetende erfgenaam van Mussolini". Dat is
de basisidee van een voordracht die Dr. Martin De Vlieghere
donderdagavond hield in het kader van FACS vzw (Free Association for
Civilization Studies). De Vlieghere houdt ervan om tegenstanders van de
pure vrije markt om de oren te slaan met citaten, redeneringen en
voorbeelden uit de werken van Karl Marx. De kritiek die Marx had op de
burgerlijke moraal, wordt door De Vlieghere aangegrepen om een liberale
kritiek te leveren op onze huidige corporatistische maatschappij.
Mussolini was een anti-globalist. Zijn regime was
ultra-protectionistisch en corporatistisch. Zijn afkeer voor handel met
landen die zich door vrijhandel lieten leiden, deed hem streven naar
nationale economische zelfredzaamheid. Mussolini was dus niet tegen
internationale handel, maar wel tegen kapitalistische internationale
vrijhandel.
De Vlieghere: "Het sociaal-economisch beleid van Mussolini zou
hedendaagse andersglobalisten als muziek in de oren klinken:
verregaande regulering van de industrie omwille van sociale en
ecologische redenen, een centraal geleide economie met een strikte
controle op productie en op afname van grondstoffen en arbeid,
nationalisering van de banken, bescherming van de binnenlandse
industrie, een sterk uitgebouwde verzorgingsstaat, regulering van de
lonen en de prijzen, grote openbare werken, contingentering van in- en
uitvoer, en staatscontrole op het internationaal kapitaalverkeer en op
valutatransacties.
Andersglobalisten van vandaag dienen zich af te vragen hoe zij staan
tegenover de inhumane aspecten van dit "linkse" beleid: productie werd
beschouwd als een openbare dienst, productie was een plicht, en de
burger had geen recht op de vruchten van zijn eigen arbeid; er kwam een
standenmaatschappij tot stand waarin arbeiders, werkgevers en
intellectuelen allen afzonderlijke rechten en plichten hadden.
Het fascisme van Mussolini wordt dan wel 'uiterst-rechts' genoemd, maar
Mussolini was een marxist, betoogt De Vlieghere: "Ideologisch heeft
Mussolini nooit gebroken met de marxistische Socialistische Partij van
Italië waar hij redacteur was van het partijblad "Avanti".
Toen hij in 1915 uit die partij stapte, was dat enkel omdat hij niet
akkoord kon gaan met de goedkeuring van oorlogskredieten. Mussolini was
toen niet alleen pacifist, hij was ook een radikaal-democraat. Zoals de
meeste hedendaagse andersglobalisten raken de radikaal-democraten zo
rond hun dertigste ontgoocheld in de democratie, en vinden ze een
tijdelijke technocratie noodzakelijk.
Mussolini kende Lenin persoonlijk en wisselde regelmatig met hem van
gedachten over de mogelijkheid van een socialistische revolutie in
overwegend agrarische landen als Italië en Rusland. Hij was het
met Lenin eens dat de overwinning op de bourgeoisie uitsluitend via een
dictatuur kon verwezenlijkt worden".
|
.
|
.
|
.
|
 |
Meest
gelezen essays
|
 |
 |
Media
|
|
|
|
