Sociale en Economische Gevolgen van de Budgettaire Ramp   Printer-vriendelijke versie   Belgische politici lijken de ernst van de budgettaire ramp nog steeds niet te snappen. Di Rupo blijft zich verzetten tegen besparingen onder het devies dat hij de “huidige generatie niet wil opofferen voor die van onze kinderen”. Nog altijd betwisten socialisten structurele oplossingen voor de Waalse inefficiëntie, de graaicultuur in de intercommunales, de wijdverspreide corruptie en voor het veel te luxueus “sociaal” hangnet. Di Rupo’s commentaar klonk dan ook als een oorlogsverklaring in de oren van de jongere generatie.   Maar ook Luc Coene van de Nationale Bank lacht de budgettaire problemen nog weg met het populisme dat een land toch niet failliet kan gaan omdat het altijd belastingen kan heffen. Zelfs de ernstige Marianne Thijssen (CD&V) onderschat de hoogdringendheid voor de budgettaire sanering. In een radio-interview noemde zij de besparingseisen van de CD&V en VLD- jongeren dan wel terecht, maar vond ze momenteel niet opportuun.

Verantwoordelijke beleidslui zouden beter moeten weten. Met name dat Staten wel degelijk kunnen falen  en dat we verkwistingen beter vandaag nog stoppen dan morgen. Welke kromme redeneringen Keynesiaanse professoren daarover ook mogen verzinnen.

Feit is dat het Belgisch overheidsbeslag volgens de laatste OESO raming nu al 53,9% bedraagt en volgend jaar 55,2%.  Vanaf 2012 komt de vergrijzing de budgettaire nood nog aandikken met 6 à 8%, terwijl ons overheidsbeslag de limieten van de fiscale draagkracht nu al heeft overschreden.

Een overheidsbeslag van 55% op de vrucht van ons aller arbeid betekent niet alleen maar een moreel onrecht. Van groter economisch belang is dat bij zo’n hoge belastingsdruk, belastingsverhogingen als gevolg van de Laffer-effecten steevast leiden tot lagere belastingsontvangsten, met als gevolg dat de staat en dus de pensioenen, gezondheidszorg en ambtenarenwedden zeer binnenkort onfinancierbaar worden. Immers sedert we onze monetaire politiek aan de ECB hebben toevertrouwd, kan onze overheid ook niet meer zelf het nodige geld bijeendrukken, terwijl nieuwe staatsleningen de krapte op onze geldmarkt nog zouden aanscherpen en onze staatsschuld stilaan in de vuurlijn brengen voor een lagere rating. Dat alles met al de gekende risico’s van dien op stijgende rentelasten en een nieuwe rentesneeuwbal. De economen Laffer en Armey hebben jaren geleden al voor die fiscale val gewaarschuwd.

Laffer-effecten

Het Belgisch fiscaal stelsel is gekenmerkt door een zeer progressieve belastingsschaal en een laag aandeel consumptiebelastingen. België haalt slechts 28,8% van zijn belastingsopbrengsten uit consumptie. Dit is kleinste aandeel van Europa en maakt ons belastingstelsel niet alleen tot het minst milieuvriendelijke maar vooral ook tot het meest demotiverende.

Bron: Europese Comissie

Door de nefaste combinatie van het zwaar overheidsbeslag van 55% en de zeer demotiverende belastingsstructuur zijn onze marginale aanslagvoeten arbeidsontradend zwaar geworden. Zeker in Vlaanderen, waar de gemiddelde belastingopbrengst per inwoner nog 9,1% boven het rijksgemiddelde ligt. Zelfs modale tweeverdieners zitten al vlug aan het arbeidsontradend marginaal tarief waarbij de netto opbrengst van elke extra inzet negatief wordt. A fortiori als men alle arbeidskosten meerekent en de talloze degressieve sociale tegemoetkomingen zoals we die kennen in de kinderopvang, bij studiebeurzen, sociale woningen, sociale leningen, renovatiepremies enz.

Bron:  Socio-Economische Balans van Vlaanderen - 2007  pag. 60)
(Yves Leterme, EX-Minister-president)

Ook verschuivingen van de belastingsdruk binnen de directe belastingen zoals syndicaten die eisen halen bij een overheidsbeslag van meer dan 50% niets meer uit. Het maakt voor de productieve burger (loontrekkende zowel als zelfstandige) niet uit of hij belasting betaalt op zijn bruto beroepsinkomen dan wel op het netto spaarsaldo dat hij daarvan overhoudt. Integendeel; huur- en spaarbelastingen maken de werkloosheidsval alleen maar dieper omdat ze specifiek de marginale fractie van het inkomen treffen: de fractie die overblijft nadat al de gezinslasten zijn betaald. Zo lang de globale directe belastingsdruk niet daalt zijn de stimulansen niet hersteld.

Bron: OESO

Er blijft maar één structurele oplossing voor onze hopeloze budgettaire situatie: de staat radicaal ontvetten en zo snel mogelijk van ballast ontdoen. Net zoals een bedrijf in moeilijkheden zijn verlieslatende afdelingen vroeg of laat moet sluiten of afstoten, zal ook onze hooginefficiënte NV België zijn overbodige structuren moeten ontmantelen. 

De efficiëntie van de Belgische publieke sector is de derde laagste van de OESO. Zwitserland is in alle opzichten vergelijkbaar is met België; zowel naar grootte, bevolkingsaantal, verscheidenheid van de bevolking en de graad van ontwikkeling.  Niettegenstaande die grote gelijkenis is de Zwitserse publieke sector drie maal zo efficiënt,  en slagen Zwitserse overheden erin een hoogperformant sociaal stelsel in stand te houden met één derde van de werkingskosten en veel minder ambtenaren. Zwitserland dankt zijn hoge efficiëntie vooral aan zijn eenvoudige bestuursstructuur en de consequente decentralisatie van quasi alle bevoegdheden in de kantons.

Bron: European Central Bank  WP 242 : Public Sector Efficiency: An International Comparison”

Wil ook Vlaanderen zijn welvaartstaat betaalbaar houden en duurzaam in stand houden dan zullen ook wij de werkingskosten moeten drukken, onze bestuursstructuren stroomlijnen, overbodige bestuursniveau's ontmantelen en vooral ook alle publieke “diensten” die meer kosten dan de toegevoegde waarde die ze genereren moeten afschaffen of grondig saneren .

Maar ook de strijd tegen corruptie, normvervaging, sociale misbruiken en willekeurige subsidies kan nog miljarden besparingen opleveren. Er is geen tijd meer voor geklungel in de marge, en al evenmin om de overbodige paperassen te digitaliseren. We moeten de bureaucratie en publieke betutteling niet efficiënter maken, maar integendeel structureel uitroeien. We moeten dereguleren en privatiseren zo niet gaan we Zimbabwe achterna.

Vlaamse Betuttelingsdrang  Afbouwen

Ook het Vlaams niveau kan niet ontsnappen aan de noodzakelijke deregulering. De recente wildgroei van het ambtenarenbestand en de overtollige bureaucratie situeert zich immers vooral bij gemeenten en gewesten. Het “Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen” is zo’n frappant voorbeeld van bureaucratische inmenging die Vlaanderen veel meer schade heeft berokkend dan voordeel.

De gigantische werkingskost van die mega administratie betekent niet alleen een zware belasting voor de gemeentelijke budgetten. De centrale planning en veel te restrictieve zonering heeft vooral een artificieel tekort aan bouw- en industriegrond georchestreerd met als gevolg dat de Vlaamse bouwgrond nu al driemaal zo duur is als de Waalse.

Vlaanderen kan morgen op eigen initiatief dit kunstmatig bouwgrondtekort ongedaan maken, bouwgrond weer betaalbaar maken en meteen de bouwsector de “boost” geven die zo dringend nodig is. Jonge gezinnen nu nog opzadelen met veel te hoge bouwgrondprijzen bovenop de quasi onaflosbare staatschuld van 100% van het BBP en ongedekte pensioenverplichtingen van zo’n 300% betekent een ondraagbare aanslag op hun budget. Deze generatie jongeren moet nu al opdraaien voor het gros van de vergrijzing. Ze zal elk beetje hulp daarbij hard nodig hebben. Willen Vlamingen hun productieve generatie alsnog in het land houden dan zal Vlaanderen zijn dure betuttelingdrang en zijn contraproductieve bureaucratie moeten afbouwen . Als politici niet bereid zijn die sanering ordentelijk te organiseren, zal geldgebrek hen uiteindelijk daartoe dwingen, mogelijks in de grootst denkbare chaos.

Verwante essays :

• Waarom de Vlaamse Bouwgrond zo Duur is en de Files zo lang

• Dirigisme verlaagt productiviteit en schaadt welvaart

• De grootste overcapaciteit zit bij de bureaucratische sector

• Fairtax: Evenwicht tussen directe en consumptiebelastingen.

• De Pensioencrisis Is géén Demografisch Probleem

• Budgetstop is Noodzakelijk én Haalbaar

Verwante Nieuwsberichten :

3 October 2009
  Regering Verhoogt Roerende Voorheffing tot 25% 
De regering kiest voor allerslechtste optie en verhoogt de directe belastingen
midden een economische crisis. Dit is het slechtste wat ons land kan overkomen.
De maatregel zal destructieve gevolgen hebben voor de koopkracht
en groeivooruitzichten.  Zelfs Keynes was het daarover eens.

3 October 2009

5 October 2009 

Van Quickenborne: "Belasting op spaargeld komt er niet"

6 october 2009
 Enquete bij DeTijd

7 october 2009
EU start begrotingsprocedure tegen België

12 october 2009
"Een half miljard van de banken en niet raken aan ambtenaren"

resultaten op 07.10.2009  16:46