.....
|
|
|
|
| |
|
The Road to Serfdom
This
masterpiece of Nobel
Prize laureate Friedrich
Hayek is an eye-opener, strongly advocating the free market
principles.
In
this all-time classic Hayek persuasively warns against the
authoritarian utopias of central planning and the welfare state.
Fascism, communism and socialism share these utopias. For the
implementation of their plans these
authoritarian ideologies require government
power over the individual, inevitably leading to a totalitarian state.
Every step away from the free
market toward planning reduces people's freedom and is a step toward
tyranny.
Planning is also inefficient as it cannot accurately
assess consumer preferences to efficiently
co-ordinate production. In a free market "Price" is the all-inclusive source
of information,
guiding entrepreneurs to produce whatever is wanted and directing
workers wherever they are most needed. Free
markets also provide the
entrepreneurial climate for a thriving
economy and for releasing the creative energy
of its citizens. Free individuals in their
native strive to develop their
talents and to improve their fate produce spontaneous progress.
All public interference in the economic process disturbs the market
equilibrium, distorts the optimal allocation of resources and
consequently reduces the level of wealth. Where planning replaces free
markets people do not only loose their
freedom and individuality. Resulting slow growth also increases welfare
demands causing dependence similar to slavery. In the end people's
self-reliance and
self-respect is ruined, and citizens are degraded to a means to serve
the ends of the collective mass.
|
|
|
|
|
|
Onze
corpulente overheid moet afslanken. Het zijn al
lang niet meer alleen liberale denkers zoals Nobelprijswinnaars
Friedrich
Hayek of Milton Friedman die vragen stellen bij een overheid die de
helft van
de vrucht van onze arbeid opeist. Ook anders geïnspireerde
filosofen stellen
vast dat de uitbuiting en verdrukking al lang niet meer komen van de
kant van
hardvochtige
werkgevers, maar van parasitaire overheidsinstellingen die
méér aan de
gemeenschap onttrekken dan ze ertoe bijdragen.
Zelfs de pauselijke
encycliek
Centesimus Annus formuleert bedenkingen bij de betuttelingdrang en de
uitkeringsverslaving waartoe overheden ons verleiden. Het document
wijst op de
groeiende immateriële nood aan zelfbeschikking en waarschuwt voor
overexpansieve sociale structuren en voor overmatige betutteling als
zijnde
onverenigbaar met de menselijke natuur als vrij en verantwoordelijk
wezen. Ook
dit is een pleidooi voor een maatschappij waarin meer plaats is voor
vrijwillige solidariteit en vrije keuze voor het individu.
Willen we onze productieve krachten
hermotiveren en onze economie vitaliseren dan moet de belastingdruk
omlaag. Een verlaging van de belastingdruk kan evenwel maar structureel
zijn én financieel duurzaam als ook de uitgaven worden
gesaneerd. Elke belastingverlaging zonder die sanering betekent een
nieuwe afwenteling op de volgende generaties. Gezien omvang van onze
reeds bestaande schuldenlast zou zo’n afwenteling niet alleen
catastrofale economische gevolgen hebben maar ook immoreel zijn
tegenover zij die na ons komen.
|
Relatieve
Budgetstop: de gematigde
weg van geleidelijkheid.
Er bestaat
geen enkele reden waarom overheidsuitgaven met de
welvaartgroei moeten meegroeien. Integendeel. Met de toename van de
materiele welvaart neemt ook de zelfredzaamheid en de immateriële
behoefte aan zelfbeschikking toe. Op basis van dit beginsel heeft
Denemarken een budgetstop ingevoerd en heeft ons voorgedaan hoe het
overheidsbeslag pijnloos en toch snel terug te dringen. In 1995
kampte Denemarken nog met een overheidsbeslag van bijna 60%, en een
uitermate zwakke groei. Sinds deze budgetstop kruipt Denemarken
geleidelijk uit zijn diep economisch dal. Niet als gevolg van de
hardvochtige flexicurity regels die uitgebuite en uitgebluste burgers
met harde hand verplicht langer aan de slag te blijven en
laagproductieve pestkarwijen aan te nemen zoals wordt beweerd, maar
omdat de budgetbeheersing het overheidsbeslag stilaan terugdringt en
ondernemers, arbeiders en bedienden stilaan de moed herwinnen om uit
vrije wil weer aan de slag te gaan.
Stimulerende
effecten.
Er bestaat quasi unanieme wetenschappelijke consensus dat het gunstige
effect van een lager overheidsbeslag ligt tussen 0,3% en 0,7% extra
groei bij elke procentuele daling van de belastingdruk. Recent
onderzoek specifiek voor Europa gewaagt zelfs van méér (
). In zwaar belaste landen ligt de groei-effecten immers boven het
gemiddelde. Alleen al het Laffer effect mag in België geraamd
worden op 0,4%. Men mag immers redelijkerwijze aannemen dat het zwart
circuit, dat economen bij de huidige belastingdruk van ca. 50% rond 20%
van het BBP ramen, naar nul zou evolueren als de belastingdruk naar nul
daalt.
Dat
is zonder te rekenen met het stimulerend Armey-effect als gevolg van
het herstel van de arbeidsmotivatie en het gunstig investeringseffect
door toename van beschikbare fondsen in de private sector. Zulke
groei-effecten werden vastgesteld overal waar het overheidsbeslag werd
teruggedrongen. Denken we maar aan snelle groeiers zoals Portugal en
vooral Ierland.
|
Evolutie
overheidsbeslag en welvaartsgroei onder een relatieve budgetstop
|
|
Pessimistisch
scenario:
Budgetstop
met Groei-effect 0,3
|
Realistisch
Scenario:
Budgetstop
met Groei-effect 0,5
|
Optimistisch
Scenario:
Budgetstop
met Groei-effect 0,7
|
|
Jaar
|
BNP
|
Publiek
|
Overheid
|
Groei
|
Jaar
|
BNP
|
Publiek
|
Overheid
|
Groei
|
Jaar
|
BNP
|
Publiek
|
Overheid
|
Groei
|
|
|
|
budget
|
/BBP
|
|
|
|
budget
|
/BBP
|
|
|
|
budget
|
/BBP
|
|
|
2007
|
100,0
|
49
|
49,00
|
1,70
|
2007
|
100,0
|
49
|
49,00
|
1,70
|
2007
|
100,0
|
49
|
49,00
|
1,70
|
|
2008
|
101,7
|
49
|
48,18
|
1,95
|
2008
|
101,7
|
49
|
48,18
|
2,11
|
2008
|
101,7
|
49
|
48,18
|
2,27
|
|
2009
|
103,6
|
49
|
47,28
|
2,22
|
| | |
