|
|
.....
|
|
|
|
| |
|
The Road to Serfdom
This
masterpiece of Nobel
Prize laureate Friedrich
Hayek is an eye-opener, strongly advocating the free market
principles.
In
this all-time classic Hayek persuasively warns against the
authoritarian utopias of central planning and the welfare state.
Fascism, communism and socialism share these utopias. For the
implementation of their plans these
authoritarian ideologies require government
power over the individual, inevitably leading to a totalitarian state.
Every step away from the free
market toward planning reduces people's freedom and is a step toward
tyranny.
Planning is also inefficient as it cannot accurately
assess consumer preferences to efficiently
co-ordinate production. In a free market "Price" is the all-inclusive source
of information,
guiding entrepreneurs to produce whatever is wanted and directing
workers wherever they are most needed. Free
markets also provide the
entrepreneurial climate for a thriving
economy and for releasing the creative energy
of its citizens. Free individuals in their
native strive to develop their
talents and to improve their fate produce spontaneous progress.
All public interference in the economic process disturbs the market
equilibrium, distorts the optimal allocation of resources and
consequently reduces the level of wealth. Where planning replaces free
markets people do not only loose their
freedom and individuality. Resulting slow growth also increases welfare
demands causing dependence similar to slavery. In the end people's
self-reliance and
self-respect is ruined, and citizens are degraded to a means to serve
the ends of the collective mass.
|
|
|
|
|
|
Onze
corpulente overheid moet afslanken. Het zijn al
lang niet meer alleen liberale denkers zoals Nobelprijswinnaars
Friedrich
Hayek of Milton Friedman die vragen stellen bij een overheid die de
helft van
de vrucht van onze arbeid opeist. Ook anders geïnspireerde
filosofen stellen
vast dat de uitbuiting en verdrukking al lang niet meer komen van de
kant van
hardvochtige
werkgevers, maar van parasitaire overheidsinstellingen die
méér aan de
gemeenschap onttrekken dan ze ertoe bijdragen.
Zelfs de pauselijke
encycliek
Centesimus Annus formuleert bedenkingen bij de betuttelingdrang en de
uitkeringsverslaving waartoe overheden ons verleiden. Het document
wijst op de
groeiende immateriële nood aan zelfbeschikking en waarschuwt voor
overexpansieve sociale structuren en voor overmatige betutteling als
zijnde
onverenigbaar met de menselijke natuur als vrij en verantwoordelijk
wezen. Ook
dit is een pleidooi voor een maatschappij waarin meer plaats is voor
vrijwillige solidariteit en vrije keuze voor het individu.
Willen we onze productieve krachten
hermotiveren en onze economie vitaliseren dan moet de belastingdruk
omlaag. Een verlaging van de belastingdruk kan evenwel maar structureel
zijn én financieel duurzaam als ook de uitgaven worden
gesaneerd. Elke belastingverlaging zonder die sanering betekent een
nieuwe afwenteling op de volgende generaties. Gezien omvang van onze
reeds bestaande schuldenlast zou zo’n afwenteling niet alleen
catastrofale economische gevolgen hebben maar ook immoreel zijn
tegenover zij die na ons komen.
|
Relatieve
Budgetstop: de gematigde
weg van geleidelijkheid.
Er bestaat
geen enkele reden waarom overheidsuitgaven met de
welvaartgroei moeten meegroeien. Integendeel. Met de toename van de
materiele welvaart neemt ook de zelfredzaamheid en de immateriële
behoefte aan zelfbeschikking toe. Op basis van dit beginsel heeft
Denemarken een budgetstop ingevoerd en heeft ons voorgedaan hoe het
overheidsbeslag pijnloos en toch snel terug te dringen. In 1995
kampte Denemarken nog met een overheidsbeslag van bijna 60%, en een
uitermate zwakke groei. Sinds deze budgetstop kruipt Denemarken
geleidelijk uit zijn diep economisch dal. Niet als gevolg van de
hardvochtige flexicurity regels die uitgebuite en uitgebluste burgers
met harde hand verplicht langer aan de slag te blijven en
laagproductieve pestkarwijen aan te nemen zoals wordt beweerd, maar
omdat de budgetbeheersing het overheidsbeslag stilaan terugdringt en
ondernemers, arbeiders en bedienden stilaan de moed herwinnen om uit
vrije wil weer aan de slag te gaan.
Stimulerende
effecten.
Er bestaat quasi unanieme wetenschappelijke consensus dat het gunstige
effect van een lager overheidsbeslag ligt tussen 0,3% en 0,7% extra
groei bij elke procentuele daling van de belastingdruk. Recent
onderzoek specifiek voor Europa gewaagt zelfs van méér (
). In zwaar belaste landen ligt de groei-effecten immers boven het
gemiddelde. Alleen al het Laffer effect mag in België geraamd
worden op 0,4%. Men mag immers redelijkerwijze aannemen dat het zwart
circuit, dat economen bij de huidige belastingdruk van ca. 50% rond 20%
van het BBP ramen, naar nul zou evolueren als de belastingdruk naar nul
daalt.
Dat
is zonder te rekenen met het stimulerend Armey-effect als gevolg van
het herstel van de arbeidsmotivatie en het gunstig investeringseffect
door toename van beschikbare fondsen in de private sector. Zulke
groei-effecten werden vastgesteld overal waar het overheidsbeslag werd
teruggedrongen. Denken we maar aan snelle groeiers zoals Portugal en
vooral Ierland.
|
Evolutie
overheidsbeslag en welvaartsgroei onder een relatieve budgetstop
|
|
Pessimistisch
scenario:
Budgetstop
met Groei-effect 0,3
|
Realistisch
Scenario:
Budgetstop
met Groei-effect 0,5
|
Optimistisch
Scenario:
Budgetstop
met Groei-effect 0,7
|
|
Jaar
|
BNP
|
Publiek
|
Overheid
|
Groei
|
Jaar
|
BNP
|
Publiek
|
Overheid
|
Groei
|
Jaar
|
BNP
|
Publiek
|
Overheid
|
Groei
|
|
|
|
budget
|
/BBP
|
|
|
|
budget
|
/BBP
|
|
|
|
budget
|
/BBP
|
|
|
2007
|
100,0
|
49
|
49,00
|
1,70
|
2007
|
100,0
|
49
|
49,00
|
1,70
|
2007
|
100,0
|
49
|
49,00
|
1,70
|
|
2008
|
101,7
|
49
|
48,18
|
1,95
|
2008
|
101,7
|
49
|
48,18
|
2,11
|
2008
|
101,7
|
49
|
48,18
|
2,27
|
|
2009
|
103,6
|
49
|
47,28
|
2,22
|
2009
|
103,8
|
49
|
47,20
|
2,60
|
2009
|
104,0
|
49
|
47,13
|
3,01
|
|
2010
|
105,9
|
49
|
46,29
|
2,51
|
2010
|
106,4
|
49
|
46,05
|
3,18
|
2010
|
107,0
|
49
|
45,80
|
3,94
|
|
2011
|
108,4
|
49
|
45,21
|
2,84
|
2011
|
109,6
|
49
|
44,71
|
3,84
|
2011
|
110,9
|
49
|
44,17
|
5,08
|
|
2012
|
111,2
|
49
|
44,06
|
3,18
|
2012
|
113,4
|
49
|
43,20
|
4,60
|
2012
|
116,0
|
49
|
42,24
|
6,43
|
|
2013
|
114,4
|
49
|
42,83
|
3,55
|
2013
|
118,0
|
49
|
41,52
|
5,44
|
2013
|
122,4
|
49
|
40,02
|
7,98
|
|
2014
|
118,0
|
49
|
41,54
|
3,94
|
2014
|
123,5
|
49
|
39,69
|
6,36
|
2014
|
130,4
|
49
|
37,57
|
9,70
|
|
2015
|
121,9
|
49
|
40,20
|
4,34
|
2015
|
129,8
|
49
|
37,74
|
7,33
|
2015
|
140,1
|
49
|
34,97
|
11,52
|
|
2016
|
126,2
|
49
|
38,82
|
4,75
|
2016
|
137,2
|
49
|
35,73
|
8,34
|
2016
|
151,6
|
49
|
32,31
|
13,38
|
Tabel
1 :
Evolutie overheidsbeslag en groei onder een relatieve budgetstop.
Daarbij blijven de overheidsuitgaven wél nog de
index volgen, maart niet meer de economische groei.
Zelfs onder een
“relatieve” budgetstop waarbij de nominale
overheidsuitgaven wél nog de stijging van de index volgen, is de
dynamiek van
de groei ingezet door het herstel van de stimulansen spectaculair.
Vertrekkend
van de huidige zwakke groei van 1,7%, leiden de Armey-Laffer effecten
zeer snel
tot de relatieve verlaging van de belastingdruk, welke op zijn beurt
groei-effecten genereert gelijkaardig aan het succes dat Ierland ons
heeft
voorgedaan. Onder de gematigde veronderstelling van een groei-effect
van 0,5
zal een relatieve bevriezing van de overheidsuitgaven al na 5 jaar een
economische groei opleveren van 4.6% bij een overheidsbeslag van 43.2%,
en na
10 jaar een groei van 8,3% bij een overheidsbeslag van 35,7% (zie tabel
1)
Deugdelijk
bestuur:
Bureaucratie en
Parasitaire structuren ontmantelen
Een
budgetstop blijkt
dus uitermate heilzaam voor onze welvaart. Ons
economische succes kan trouwens niet langer berusten op de
uitzonderlijke
dynamiek van onze private sector alléén. In de
productieve sector zijn de nog
haalbare marginale productiviteitswinsten gering of vergen mega
inspanningen en
mega investeringen. Bij de overheid liggen de inefficiënties nog
zó voor de
hand. Volgens de OESO en de ECB bengelt
de efficiëntie van de Belgische overheid ver achter op het OESO
peleton. De
potentiële productiviteitswinst die dààr nog kan
gerealiseerd worden kan wegens
het zware overheidsbelang van 49% in onze economie onze globale
productiviteit
met een reuzesprong vooruit helpen en onze competitiviteit in de
wereldwijde
concurrentiestrijd nog wezenlijk aanzwengelen.
Met de
vergrijzing
voor de deur rest geen tijd voor getreuzel en voor
de conservatieve reflexen van het bureaucratisch establishment, veelal
uit mis
begrepen eigenbelang. Deugdelijk bestuur beoogt immers allerminst
gedemotiveerde ambtenaren op straat te zetten, of hen een onmenselijk
werkritme
op te leggen. Deugdelijk bestuur beoogt integendeel de oorzaak van hun
frustraties weg te nemen en hun onmiskenbare inzet en de publieke
fondsen voor
zinvolle productieve taken in te schakelen die zowel méér
tot ons aller welzijn
bijdragen als de arbeidsvreugde in het openbaar ambt verbeteren.
Nederland
heeft ons voorgedaan hoezeer een systematische doelmatigheidsanalyse en
managementtechnieken als outsourcing en decentralisatie daartoe kunnen
bijdragen.
Net
zoals
ondernemers
kritisch elke productiestap analyseren moeten we
de efficiëntie en het bestaansrecht van elke instelling
fundamenteel in vraag
durven stellen. Manifest parasitaire en contraproductieve structuren
moeten
worden weggesnoeid: marktverstorende subsidies, kabinetten en politieke
benoemingen die parasiteren op de rug van de productieve krachten.
Saneren ook
in dubbelwerk en in overbodige instellingen, beleidsniveaus en
hiërarchische
structuren die door nieuwe communicatietechnieken en technologische
vooruitgang
zijn voorbijgestreefd.
Snoeien in
veel te
dure doorgeefluiken voor werkeloosheids- en
ziekte-uitkeringen die door de nieuwe betalingstechnieken zijn
achterhaald.
Vakbonden en ziekenfondsen kunnen hun ruime commissies voor zinvollere
taken
gebruiken. Maar vooral ook moeten de parasitaire misbruiken in de niet
verkozen
en aan elke democratische controle ontsnappende intercommunales
prioritair
worden aangepakt. De systematische fraude en zelfbediening in Waalse
huisvestingsmaatschappijen heeft de noodzaak aangetoond van een
beteugeling van
de institutionele permissiviteit en bijna clandestiene intransparantie
in deze
instellingen. Actualisering van wetgeving op de intercommunales in die
zin is
prioritair.
Overbodige
Betutteling
terugdringen
De staat is
een
noodzakelijk kwaad voor de handhaving van de interne
en de nationale veiligheid. Voor al het overige is de staat een
overbodig kwaad
voor de ontplooiing van het zelf en voor de creativiteit van het
individu.
Daarom moet de politiek de kunst van het ‘negatieve handelen’ zijn:
telkens op
een pragmatische manier inspelen op de mogelijkheden van het ogenblik
om
zichzelf progressief overbodig te maken. Omdat politici veelal gedreven
zijn
door machtswellust, maar vooral omdat de bevolking de staat
overbevraagt, is de
politiek helaas het omgekeerde: over zoveel mogelijk zaken regeren en
alles en
iedereen controleren vanuit een politiek ‘correcte’ en ‘deskundige’
visie die
de levensnoodzakelijke creativiteit en zelfredzaamheid van het individu
wurgt.
De
resulterende
herverdelende en sturende staat vergt dagelijks
crisisbeheer van talloze technische details en immense budgetten. Een
tegensprekelijk debat van de volksvertegenwoordigers mag niet meer
beslissend
zijn omdat het crisisbeheer geen oponthoud verdraagt. Daarom is de
particratie
een noodzakelijk kwaad geworden voor stabiele regeringen binnen de
betuttelende
staat. Reeds in het begin van de 19de eeuw waarschuwden Wilhelm von
Humboldt en
Alexis de Tocqueville ervoor dat democratieën weer despotisch
kunnen worden.
Ondanks algemeen stemrecht en oprechte inspanningen om de vrijheid van
mening
te beschermen, ontstaat toch weer een despotische elite die zelfs meer
dan ooit
in het leven van anderen ingrijpt.
Zulk
sluipend
‘verlicht’ despotisme heeft ons opgezadeld met totaal
overbodige en contraproductieve regels. Dit gaat van het ridicuul het
verbod op
flippo’s en chocoladesigaretten en kwaliteitsvoorschriften voor
chateaubriand
over de contradictorische bijzondere verkeerstaks op LPG voertuigen en
premies
voor LPG installaties tot de totaal tegenstrijdige combinatie van
verwarmingspremies en belastingen op brandstoffen. Ook het overmatig
voedselagentschap is met zijn disproportionele eisen is
contraproductief bezig
zelfstandige slagers en warme bakkers uit onze dorpen te verdrijven.
Maar vooral
de talloze
interventionistische relieken uit
planeconomisch tijdvak zijn destructief voor de vooruitgang zoals daar
zijn:
prijsreglementeringen, vestigingsvergunningen, sperperiodes voor solden
en tergend
detaillistische pesterijen van Ruimtelijke Ordening. Zulke totaal
overbodige
regels remmen de ontwikkeling terwijl de overheid ter implementatie
ervan dure
controleorganen moet handhaven. En dat terwijl ze zelfs voor haar
kerntaken in
gebreke blijft, en de files en de wachtlijsten bij justitie en
gehandicaptenzorg alsmaar langer worden. Bijzonder teisterend voor onze
competitiviteit en onze welvaart ook is het ecologisch fanatisme dat
ons
verplicht tot dure recyclageprocessen van inert afbraakpuin en tot
grondsaneringen waar elke verhouding tussen kost, fout en ecologisch
nut
ontbreekt. Binnenkort wacht ons wellicht ook het Superministerie voor
de
Globale Opwarming dat op basis van de ‘consensus’ binnen de ‘exacte’ en
‘totaalwetenschappelijke’ klimatologie, ons in detail en
seizoensgebonden
oplegt hoe wij moeten eten, rijden, verwarmen en isoleren.
|
|
|
|
|
|
The Path To Sustainable Growth
Lessons
From 20 Years Growth Differentials In Europe
Martin De Vlieghere and Paul Vreymans
Abstract: While
the rest of the world is booming, Europe lags behind. Europe's
performance is weak in spite of high productivity and knowledge, high
level of development and good labour ethics. Growth is also remarkably
dissimular among regions. France, Germany and Italy are stagnating, and
so do Denmark, Sweden and Finland. All gained less than 44% prosperity
over the last 20 years. The Irish economy grew 4 times faster, gaining
169% wealth over the same period. In half a generation Ireland so
metamorphosed into Europe's second richest country creating jobs for
all.
" Big government " is the main cause of Europe's weak performance. The
oversized Public Sector lacks productivity and is undoing the entire
productivity gains of the Private Sector, eradicating all of its
outstanding performance and productiveness. Europe could improve its
overall performance by copying the Irish success formulas: Scaling down
Public Spending, downsizing bureaucracy, and shifting the tax burden
from income on consumption. This book demonstrates why the Lisbon
Agenda and decades of Keynesian inflationist demand stimulation have
failed. It devellops an alternative and workable supply-side strategy
as well as effective cures for a humane and financially sustainable
development.
This book reads as a step-by-step manual for economic
recovery. It is a data-reference for students and
politicians interested in growth, wellfare and in social
modelling. It is a classic for economists
concerned about Big Government, poor public sector
productivity and for parents worrying about their declining
standard of living and their children's future.
|
|
|
Big
Public Spending
means
poor Growth.
Slow
Growth
results in Poverty.
These
are the key findings from our research
confirming the results of earlier
studies such as this
which compared the growth differentials of 30 OECD countries
over 45 years (
over 1000 data-pairs !!! )
Do
You feel more people should know this? Please
link this page or mail it to a friend
|
|
|
.
|
|
|
|
