|
|
| August 3rd 2007 |
|
|
Welcome
to the Home Page
of
Brussel's leading
Think-Tank
|
|
|
WWFA is a pluralistic and independent think-tank. We investigate social
models and structures on their efficiency in achieving social
objectives. WWFA examines
with scientific methods and without prejudice
whether public policy is succesfull in realising
sustainable prosperity,
employment, solidarity and individual freedom |
|
 |
|
|
|
 |
 |
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
België zit
boven
zijn ideale gewicht
 België is te dik. De
'body mass index' van de staat
ligt 3,9 procentpunten te hoog. Volgens het strenge dieet dat twee
Leuvense economen uitwerkten, zouden de uitgaven de volgende vier jaar
met maar 2,58 procent mogen stijgen. België is te dik, te zwaar.
Dat zeggen twee Leuvense economen, Wim Moesen en Kristof De Witte. Ze
berekenden, zoals diëtisten, een soort body mass index (BMI) voor
landen.
Voor mensen is de BMI het gewicht (in kilo's), gedeeld door de lengte
(in meters) in het kwadraat. Als dat een cijfer oplevert tussen 20 en
25 is het oké. Hoger dan 25 is te dik; hoger dan 30 is
problematisch dik. Een score van 17 of lager betekent dikwijls anorexia.
Die cijfers kunnen wat schommelen. Sportbeoefenaars en mensen die zware
arbeid verrichten, mogen iets hoger scoren: zij hebben doorgaans meer
spiermassa.
Het ideale gewicht van een overheid berekenden de twee economen op een
vergelijkbare wijze. Het gewicht is het aandeel van de welvaart die de
overheden van een land via belastingen allerhande in beslag nemen en
weer uitgeven. Dat wordt uitgedrukt als procent van het bbp (bruto
binnenlands product).
Voorts houden ze rekening met het ontwikkelingsniveau van het land.
'Bovendien mogen kleine open economieën als België en de
Scandinavische landen wat hoger gaan in hun uitgaven, en landen met
kleine gezinnen ook (zij moeten meer collectieve voorzieningen
uitbouwen dan landen met grote gezinnen die meer problemen zelf kunnen
oplossen).'
Voor België komen ze zo tot een optimaal gewicht (overheidsbeslag)
van 43,66 procent van het bbp. Als de score veel lager zou liggen, zou
de overheid te weinig doen; als het cijfer veel hoger ligt, is de
overheid 'te vet'.
De score voor de periode 1988-2004 bedraagt 47,5. Dat is 3,9
procentpunten te veel. 'Dat is vrij veel te veel', zegt professor Wim
Moesen (KU Leuven). De twee economen poogden vervolgens een
'realistisch dieet' op te
stellen. Na wat berekeningen stellen ze een vermindering van het
overheidsbeslag voor met 2,7procentpunten, tot 45,2 procent bbp, te
bereiken tegen eind 2011. 'Dat moet haalbaar zijn.'
Met wat voor
dieet willen ze dat bereiken?
De vorige regering probeerde elk jaar uit het rood te blijven: ze
zorgde dat ze niet meer uitgaf dan ze binnenkreeg. Ze at niet meer dan
ze verbruikte. 'Dat is een dieet dat alleen maar bewerkstelligt dat je
niet nog dikker wordt', zegt Moesen.
Ook de Hoge Raad van Financiën merkte vorige week op dat dit niet
volstaat. Wim Moesen en Kristof De Witte gingen vervolgens opnieuw in
de leer bij
de diëtisten. Die zeggen dat de beste methode is: een maximum
aantal in te nemen calorieën per dag vastleggen. 'Voor een
overheid komt dat neer op een uitgavennorm: je mag niet meer uitgeven
dan x. We hebben die x berekend: de verzamelde Belgische overheden
zouden hun uitgaven met niet meer dan 2,6procent per jaar mogen laten
stijgen: 1,9 procent inflatie en 0,7procent reële groei. Dat wil
zeggen: ze mogen alles blijven doen wat ze nu doen (1,9 procent groei
maakt dat betaalbaar), en daarbovenop nieuwe initiatieven nemen ter
waarde van 0,7 procent, een derde van de verwachte economische groei
van 2,1 procent per jaar. Dan zitten we in 2011 in de buurt van het
optimale gewicht.'
Dat is iets minder dan wat de Hoge Raad van Financiën toeliet
(1,1procent per jaar, of de helft van de verwachte economische groei
van 2,1 procent per jaar).
In de formateursnota van Yves Leterme staat wel dat de federale
overheid haar uitgaven met minder dan de economische groei zal laten
stijgen, maar het hoeveel, is nog niet bepaald.
'Een verdeling over de onderscheiden overheidsniveaus - federale staat,
deelstaten, gemeenten - hebben we nog niet berekend', zegt Wim Moesen.
Verwante analyses :
 Het
dikkerdje moet op dieet
De
fiscale Blunder van Paars
Hertoginnedal:
principeakkoord over belastingverlaging
De
Nieuwe Economische Theorie voor belastingverlaging
Economen
niet overtuigd van vlaktaks ( Tijd.be )
Belastingverlagingen vergen deregulering
Generatiepact bestendigt Roofbouw op de
toekomst
Een Argentijnse crisis in Europa
Paars wanbeleid: Apres nous le deluge
België: De fiscale politiek van
Paars,
Repartitiestelsel
oorzaak van pensioencrisis
De mythe van de efficiënte
overheidsdient (Murray Rothbard)
|
|
|
|
|
 De Pensioencrisis Is Geen Demografisch
Probleem
Martin
De Vlieghere verwerpt met klem
het discours dat wij langer moeten werken omdat we ouder worden, en
weigert de sociale achteruitgang die dit meebrengt. Vergrijzing op
zichzelf kan geen pensioencrisis veroorzaken. De dreigende crisis van het pensioenstelsel is
uitsluitend
een crisis van het omslagstelsel en dus niet van de veroudering van de
bevolking. Men rekent ten onrechte op de solidariteit tussen
leeftijdsgroepen. Dan is de veroudering van de bevolking inderdaad een
probleem. Maar in een vrije en verantwoordelijke samenleving moet men
leren dan men zelf zijn pensioen moet opbouwen en dat niet een ander u
zal onderhouden.
|
|
|
|
|
|
The Path To Sustainable Growth
Lessons
From 20 Years Growth Differentials In Europe
Martin De Vlieghere and Paul Vreymans
Abstract: While
the rest of the world is booming, Europe lags behind. Europe's
performance is weak in spite of high productivity and knowledge, high
level of development and good labour ethics. Growth is also remarkably
dissimular among regions. France, Germany and Italy are stagnating, and
so do Denmark, Sweden and Finland. All gained less than 44% prosperity
over the last 20 years. The Irish economy grew 4 times faster, gaining
169% wealth over the same period. In half a generation Ireland so
metamorphosed into Europe's second richest country creating jobs for
all.
" Big government " is the main cause of Europe's weak performance. The
oversized Public Sector lacks productivity and is undoing the entire
productivity gains of the Private Sector, eradicating all of its
outstanding performance and productiveness. Europe could improve its
overall performance by copying the Irish success formulas: Scaling down
Public Spending, downsizing bureaucracy, and shifting the tax burden
from income on consumption. This book demonstrates why the Lisbon
Agenda and decades of Keynesian inflationist demand stimulation have
failed. It devellops an alternative and workable supply-side strategy
as well as effective cures for a humane and financially sustainable
development.
This book reads as a step-by-step manual for economic
recovery. It is a data-reference for students and
politicians interested in growth, wellfare and in social
modelling. It is a classic for economists
concerned about Big Government, poor public sector
productivity and for parents worrying about their declining
standard of living and their children's future.
|
|
|
Big
Public Spending
means
poor Growth.
Slow
Growth
results in Poverty.
These
are the key findings from our research
confirming the results of earlier
studies such as this
which compared the growth differentials of 30 OECD countries
over 45 years (
over 1000 data-pairs !!! )
Do
You feel more people should know this? Please
link this page or mail it to a friend
|
|
|
.
|
|
|
|
|
More News Items in our Newsletters
: